ترکیببندی در عکاسی به نحوه چیدمان عناصر بصری در کادر گفته میشود؛ اینکه سوژه را کجا قرار میدهیم و عناصر مختلف چگونه کنار هم قرار میگیرند تا یک تصویر چشمنواز خلق شود.
در عکاسی حیات وحش، ترکیببندی درست میتواند تفاوت بین یک عکس معمولی و یک تصویر ماندگار باشد.
تجهیزات گران کافی نیست؛ نگاه عکاس مهمتر است
دوربینهای گرانقیمت و لنزهای تلهفوتو تنها تا حدی به ما کمک میکنند. آنچه یک عکس خوب را میسازد، چشم خلاق و دقیق عکاس است.
خبر خوب این است که ترکیببندی مهارتی اکتسابی است. با یادگیری اصول و تمرین مداوم، میتوانید عکسهایی قدرتمندتر ثبت کنید؛ البته به شرطی که قواعد را بشناسید.
قانون یکسوم سادهترین و در عین حال مهمترین قانون در عکاسی است.
در این روش، کادر تصویر به ۹ بخش مساوی تقسیم میشود. نقاط تقاطع این خطوط، نقاط طلایی هستند که چشم انسان بهطور طبیعی به آنها جذب میشود.
قرار دادن سوژه روی این نقاط یا نزدیک به آنها، معمولاً ترکیببندی جذابتری ایجاد میکند؛ البته به شرطی که با کلیت تصویر هماهنگ باشد.
چه زمانی میتوان قانون یکسوم را شکست؟
مثل تمام قوانین عکاسی، این قانون هم استثنا دارد. برای مثال، در پرترههای روبهرو (Head-on) میتوان قانون یکسوم را نادیده گرفت و خلاقانه عمل کرد.
از آزمون و خطا نترسید و یادتان باشد: کراپ کردن بخشی از فرایند عکاسی است.
پرسپکتیو به ما کمک میکند مخاطب را به دنیای سوژه ببریم.
عکاسی از سطح چشم سوژه باعث میشود تصویر طبیعیتر و درگیرکنندهتر باشد. این کار معمولاً نیازمند نشستن، دراز کشیدن یا حتی بالا رفتن از ارتفاع است.
اگر امکان همسطح شدن با سوژه نبود چه کنیم؟
- افزایش فاصله: هرچه فاصله شما از سوژه بیشتر باشد، اختلاف ارتفاع کمتر به چشم میآید. حتی فاصلهای حدود ۱۵ متر هم میتواند موثر باشد.
- استفاده از شیب زمین: سواحل یا دامنهها مکانهای عالی برای این نوع عکاسی هستند.
- عکاسی از ارتفاع: برای گونههایی که در ارتفاع زندگی میکنند، عکاسی از خطالرأس یا سکوهای دیدبانی بسیار کاربردی است.
